De hond van Bruckner

De beroemde violist Fritz Kreisler studeerde in Wenen bij componist Anton Bruckner. Hij herinnerde zich de vette hond Mops, die zijn leermeester erop nahield. Als de studenten hun middagmaal aten, haastte Bruckner zich altijd naar een lunchzaak. De hond bleef achter. ‘We besloten een grap uit te halen’, schreef Kreisler. ‘Eerst speelden we muziek van Richard Wagner, waarbij we Mops sloegen en opjaagden. Vervolgens schakelden we over naar het Te Deum van Bruckner en gaven het dier iets lekkers. Na enige tijd begreep de hond het spel.
Op een dag keerde Bruckner terug van zijn lunch en we zeiden: ‘Meister, we weten dat u een bewonderaar bent van Wagner, maar in onze ogen is uw muziek superieur. Zelfs een hond kan horen dat u een betere componist bent.’ Bruckner bloosde. Hij dacht dat we het meenden, gaf ons een berisping en prees Wagner als de grootste tijdgenoot uit de muziek. Toch bleek hij nieuwsgierig genoeg om te vragen hoe we erbij kwamen dat een hond het verschil kon horen. Op dat moment hadden we gewacht. We zetten Wagner in. Huilend stoof de bange Mops de kamer uit. Daarna speelden we onze leermeesters Te Deum. De hond kwam blij kwispelend terug en begon ons pootjes te geven. In de ogen van Bruckner stonden tranen van ontroering.’