In gesprek met
Met haar albums bekent de Frans-Belgische celliste Camille Thomas kleur. Niet alleen in de richting van het repertoire waar zij voor staat, maar ook als musicus en mens in de huidige samenleving. ‘Het belangrijkste wat ik ze door kan geven is de waarde van de muziek; wij musici zijn ambassadeurs van de schoonheid. Ik heb niets met politiek, maar ik kan wel door middel van kunst laten zien en horen wat de waarde is van vriendschap, van hoop en van liefde.’
Wie is Camille Thomas?
Camille Thomas (1988) is een Franse celliste die bekendstaat om haar warme klank en expressieve speelstijl. Ze groeide op in Parijs en studeerde aan topinstituten in Berlijn en Weimar. Ze won meerdere concoursen en bouwde een internationale carrière op als soliste en kamermusicus. Thomas wordt vaak geprezen om haar vermogen om muziek direct en emotioneel over te brengen. Ze speelt met grote orkesten en treedt wereldwijd op, maar blijft ook betrokken bij persoonlijke projecten en nieuwe ideeën rond repertoire.
Waar haalt ze haar inspiratie vandaan?
Camille Thomas voelt zich sterk aangetrokken tot muziek die ‘zingt’, en laat zich daarom vaak leiden door vocale lijnen en expressie. Ze put uit literatuur, poëzie en andere kunstvormen, en zoekt ze naar emotionele verbinding met het publiek. Haar projecten ontstaan vaak vanuit een idee of verhaal, niet alleen vanuit repertoire. Zo probeert ze muziek te maken die zowel inhoudelijk als persoonlijk betekenisvol is.
Wat heeft Camille Thomas met Charles Aznavour?
Op haar album Aznavouriana herinterpreteert Thomas muziek van Charles Aznavour. Ze vertaalde bekende chansons naar een instrumentale context, waarbij ze de zanglijnen met haar cello overneemt. Het album laat een andere kant van haar zien: minder klassiek, meer gericht op crossover en emotionele directheid. Tegelijk blijft haar stijl herkenbaar door de lyrische en zangerige benadering. Het project verbindt klassieke techniek met populaire muziek en benadrukt haar Franse achtergrond.
Op welk instrument speelt ze?
Camille Thomas speelt op de Feuermann Stradivarius (1730), een bijzonder historisch instrument. Deze cello behoorde ooit toe aan de legendarische cellist Emanuel Feuermann, en nog eerder aan de Franse cellist Auguste Franchomme, een vriend van Chopin. Die historische lijn maakt het instrument extra betekenisvol. Het is dus niet alleen een topinstrument qua klank, maar ook een object met een rijke muzikale geschiedenis. Dit inspireert en werkt ook door in haar interpretaties.
Discussieer mee met andere liefhebbers van klassieke muziek in ons forum.
Verhalen vertellen. Dat is wat Camille Thomas wil met haar cello. Niet alleen door middel van het zorgvuldig samengestelde programma op Voice of Hope maar ook in elk stuk afzonderlijk. Naast het speciaal voor haar geschreven celloconcert Never Give Up van de Turkse pianist en componist Fazil Say nam ze diverse instrumentale arrangementen van bekende aria’s op. Ze noemt het album ‘absoluut geen potpourri.’ ‘Het is een verhaal van pijn, wanhoop en conflict naar hoop. Dat verhaal zit besloten in het celloconcert en dat wilde ik versterken met liederen en aria’s die ook zonder woorden de emotie en de betekenis achter de woorden over kunnen brengen. Ik wilde het verhaal van onze tijd vertellen.’
Vandaar dat het album begint met Ravels Kaddisch, een interpretatie van het Hebreeuwse gebed voor de doden, en die meesterlijk pijnlijke klaagzang van Dido uit Dido and Aeneas, When I am Laid in Earth, en eindigt met de sprankjes hoop in Donizetti’s Un furtiva lagrima en Bellini’s Casta diva. Zo versterkt Thomas de ontwikkeling in het concert van Say die gaat van het eerste deel dat het menselijk conflict tussen goed en kwaad verbeeldt, via de klacht van het tweede deel waarin de cello de huilende mens vertegenwoordigt naar het laatste deel waarin de schoonheid van de natuur altijd weer sprankjes licht in de duisternis brengt.
‘Fazil begon aan het concert met het idee om het streven naar schoonheid dat inherent aan de kunsten is in muziek uit te drukken. Het idee er achter was dat je nooit op moet geven als je iets van ware schoonheid wilt creëren dat het kwaad volledig overstijgt. Vandaar ook de titel. Toen hij aan het componeren was ontregelden de aanslagen op Bataclan in Parijs en nachtclub Reina in Istanbul de wereld. Zo kreeg het concert er een lading bij en werd het meer en meer het verhaal van onze tijd.’
Sinds de Thomas in 2012 door zowel Seiji Ozawa als Steven Isserlis werd uitgenodigd voor hun eigen festival is de ster van de celliste snel rijzende. Haar album A Century of Russian Colours werd jubelend ontvangen en in 2017 verscheen haar eerste album op Deutsche Grammophon met het Celloconcert en de Suite voor cello en orkest van Saint-Saëns en werk van Offenbach. Voor Camille Thomas was het van meet af aan zo klaar als een klontje dat ze professioneel cellist zou worden. ‘Ik speel cello sinds mijn vierde jaar. Ik mocht een instrument kiezen en het was liefde op het eerste gehoor. Al snel was het de enige zekerheid in mijn leven: ik word cellist.’
Toch raakte ze ook in de ban van de stem. De instrumentaal gebrachte aria’s op Voice of Hope zijn daarom ook geen toeval. ‘Ik zong ook in een kinderkoor en vond dat fijn. Zingen is heel fysiek, maar bij de cello bleef ik het gevoel houden dat dat mijn stem was. Toen ik rond mijn zestiende Maria Callas hoorde viel alles op zijn plaats. Mijn eerste reactie was: hoe is het mogelijk dat iemand zulke emoties over kan brengen; ze kon alles met haar stem. Al snel besloot ik dat ik dezelfde intensiteit wilde bereiken met mijn cello.’
Een van de momenten waarop ze duidelijk laat horen hoe ze de muziek kan laten zingen op haar cello is het album The Chopin Project. ‘De inspiratie voor The Chopin Project ontstond toen ik de Stradivarius-cello van Emanuel Feuermann aangeboden kreeg, een instrument dat ooit van Auguste Franchomme was.’ De Franse cellist Auguste Franchomme was een goede vriend van Frédéric Chopin, maar ook een belangrijke muzikale partner. Ze speelden samen, componeerden samen en Chopin droeg zijn Cellosonate op. 65 aan hem op. ‘Het ontdekken van de connectie tussen het instrument, zijn voorgaande bespeler en de vriendschap met Chopin voelde magisch, bijna als een boodschap van de componist zelf.’
In plaats van de piano centraal te stellen – het instrument waarmee Chopin onlosmakelijk verbonden is – plaatst Thomas op dit album juist de cello in het middelpunt. ‘Ik wilde een aantal van zijn meest iconische stukken naar de wereld van de cello brengen,’ zegt Thomas, ‘Franchomme transcribeerde veel van Chopins pianostukken… ik dacht… dat Chopin het daarmee eens was.’ Op het album vind je naast arrangementen ook stukken Franchomme zelf, die daarmee een plek als volwaardige componist en een sleutelpersoon in de cello-traditie krijgt.
Tekenend voor deze musicus is, dat ze meer wil dan louter muziek maken. ‘Ik wil alles waar ik voor sta omzetten in een duidelijke daad. Ik doe veel vrijwilligerswerk en ik vond al langer dat ik iets met Unicef moest.’ Het album Voice of Hope heeft ze dan ook opgedragen opgedragen aan Unicef. ‘De grootste hoop voor de toekomst zijn de kinderen van vandaag. Het belangrijkste wat ik ze door kan geven is de waarde van de muziek; wij musici zijn ambassadeurs van de schoonheid. Ik heb niets met politiek, maar ik kan wel door middel van kunst laten zien en horen wat de waarde is van vriendschap, van hoop en van liefde.’
Ontvang onze nieuwsbrief, volg ons voor nieuwe inspiratie en maak jouw persoonlijke profiel aan om nog meer muziek te ontdekken die bij jou past. Met jouw profiel bewaar je favorieten, krijgt je persoonlijke luistertips en blijf je op de hoogte van nieuwe opnames van jouw favoriete musici. Je krijgt bovendien toegang tot het forum, waar je gedachten en ervaringen kunt delen met andere liefhebbers van klassieke muziek.
Volg ons
In gesprek met | Bruce Liu
