Favorieten van
De IJslandse componist en multi-instrumentalist Ólafur Arnalds staat bekend om zijn mix van klassieke muziek, elektronica en ambient. Hij begon in de post-rock en metalwereld, maar ontwikkelde een heel eigen, verstilde stijl met piano, strijkers en subtiele beats.
‘Deze film heeft me diep geraakt, de soundtrack ook. Ik zag hem toen ik vijftien of zestien was, wat misschien te jong is – maar aan de andere kant was het misschien goed, omdat het ervoor zorgde dat ik nooit drugs heb gebruikt. Eigenlijk zouden alle tieners om die reden deze film moeten zien. Op die leeftijd was ik al bezig met het schrijven van muziek, ik experimenteerde met post-prog-rock. Door deze soundtrack raakte ik geïnteresseerd in het componeren voor strijkers en piano, wat ik nog niet eerder had geprobeerd. Het veranderde mijn muzikale richting: ik begon te experimenteren met popmelodieën uitgevoerd door klassieke instrumenten.’
‘Mijn volgende keus is een beetje een cliché, maar je kunt de invloed van de muziek van Bach in de muziekgeschiedenis niet ontkennen. Je gaat naar school en je leert over harmonie, daarna schrijf je muziek die op die harmonieleer is gebaseerd. De complete theorie erachter is weer op Bach gebaseerd. En ook popmuziek zou zonder hem niet hetzelfde zijn.
Op school was ik dol op het harmoniseren van koraalmelodieën, het was mijn favoriete vak. Ik was de beste van de klas. Toen ik de muziek voor mijn eerste albums componeerde zat ik nog op school. Mijn inspiratie haalde ik uit die harmonisatieoefeningen. Ik nam er een stukje uit en maakte daar een liedje van. Ik zou die studie nog wel een keer over willen doen, want je leert zoveel. Mijn favoriete stukken van Bach zijn de Sinfonia’s, de driestemmige inventies voor toetsinstrument. Ik houd van het contrapunt.’
‘Als het gaat over klassieke muziek, houd ik niet zo erg van de ingewikkelde stukken. Ik ben een grotere fan van composities die gebaseerd zijn op harmonie dan op melodie. Zodra klassieke componisten catchy melodietjes schrijven, vind ik ze niet meer leuk. Desondanks is Frédéric Chopin een klassieke componist die grote invloed op me heeft. Niet zozeer omdat hij voor de piano componeert, maar om hoe hij met harmonie omgaat. Als je zijn akkoordstructuren analyseert, dan merk je dat ze heel erg lijken op de structuren die ik in mijn muziek gebruik, maar ze worden natuurlijk op een compleet andere manier gebracht.’
‘Zijn muziek heeft een grote invloed op me gehad omdat hierin de compositie zo minimaal is, dat het arrangement alles is geworden. Ik vind zijn muziek voor Koyaanisqatsi erg goed, maar het meest van alles zijn Metamorphosis One voor piano. Hij heeft een paar jaar geleden een mooie live-opname gemaakt in Manchester. Er is het bekende grapje dat Philip Glass alleen maar arpeggio’s gebruikt in zijn composities. Heb je dat YouTube-filmpje ‘How to play piano like Philip Glass’ gezien? Het is wel grappig, die man speelt alleen maar dezelfde arpeggio’s opnieuw en opnieuw, en het klinkt echt als Glass…’
‘Ik ben een beetje bevooroordeeld omdat Nils Frahm mijn beste vriend is. Ik heb hem door de muziek leren kennen: eerst was ik een fan, toen een vriend. Het vernieuwende in zijn werk is vooral dat zijn muziek niet alleen gaat over akkoorden, harmonie en melodie, maar vooral ook over klankkleur, het karakter van het geluid.
Het zou interessant zijn als men in de klassieke wereld ook wat innovatiever zou zijn in het gebruik van opnametechniek. Men gebruikt nu altijd dezelfde klassieke manier van opnemen en het klinkt dan ook allemaal hetzelfde. Nils is een pionier in het omvormen van de piano tot een nieuw instrument, zonder hem te prepareren. Het zit hem allemaal in de plaatsing van de microfoons. Zijn album Felt is daar het beste voorbeeld van, het is gewoon een staande piano met het oefenpedaal ingedrukt, maar de klank is geweldig.’
In Arnalds eigen muziek is de melancholie nooit ver te zoeken. Zijn noten stemmen tot nadenken. Het is verleidelijk in zijn composities de enorme lege landschappen van IJsland te herkennen. Ze bestaan ook uit lange klanken, die naadloos in elkaar overlopen, de horizon ligt zo ver weg dat we hem niet of nauwelijks kunnen zien, de grens tussen land en lucht, of water en lucht lijkt ergens in de verte op te lossen. Er zit iets eindeloos in de muziek, alsof hij uit het niets geboren wordt en daar ook weer naar terugkeert: zonder begin of einde.
Ontvang onze nieuwsbrief, volg ons voor nieuwe inspiratie en maak jouw persoonlijke profiel aan om nog meer muziek te ontdekken die bij jou past. Met jouw profiel bewaar je favorieten, krijgt je persoonlijke luistertips en blijf je op de hoogte van nieuwe opnames van jouw favoriete musici. Je krijgt bovendien toegang tot het forum, waar je gedachten en ervaringen kunt delen met andere liefhebbers van klassieke muziek.
Volg ons
Favorieten van | Víkingur Ólafsson
