Top 10
Tien korte klassieke muzikale snoepjes
Snoepen is eigenlijk niet goed voor je, maar wel lekker. Ach, wat kan een bonbonnetje of chocolaatje op z’n tijd nou kwaad? Hetzelfde geldt voor muzikale snoepjes. Als toetje of tussendoortje smaken ze prima! Of ze nu net iets te zoet, bitter, of nostalgisch zijn, deze korte stukjes zorgen voor een prettige afwisseling.
Chopins Wals in D-Groot is kort, maar duurt niet precies één minuut. De Minutenwals of De Wals van de Kleine Hond kost de gemiddelde pianist tussen de anderhalf en twee minuten om te voltooien. Over de bijnamen doen meerdere verhalen de ronde. Een ervan is dat Chopin de muziek baseerde op het gedrag van het hondje van een vriendin. Het diertje zat kennelijk vaak zijn eigen staart achterna. Hoe dan ook: dit snoepje is een ware smaakexplosie.
Elegant, een tikje sentimenteel en onweerstaanbaar charmant is deze Weense bonbon van Fritz Kreisler. De melodie is warm en zangerig, licht melancholisch, maar tegelijk heel verfijnd en aantrekkelijk. De titel betekent letterlijk “liefdesverdriet”, maar de muziek klinkt nergens zwaar of dramatisch. Kreisler schreef het stuk oorspronkelijk voor viool en piano, en het wordt door violisten regelmatig als toegift uitgevoerd.
De Franse componist Charles Gounod nam de eerste Prelude uit het Wohltemperierte Klavier I van Bach en schreef daar honderd jaar na diens dood een nieuwe melodie overheen. Het Ave Maria was geboren, een nieuw meesterwerk dat uitgroeide tot geliefd stuk voor zowel bruiloften als begrafenissen. Het resultaat klinkt dan ook zó natuurlijk dat veel mensen denken dat Bach alles zelf geschreven heeft.
Salut d’amour is eigenlijk een muzikale liefdesbrief, Elgar schreef het als verlovingscadeau voor zijn toekomstige vrouw Alice. We horen een kort, maar warm en oprecht stuk, dat precies genoeg romantiek bevat en nergens overdreven sentimenteel wordt. Oorspronkelijk schreef hij het voor viool en piano, maar het wordt ook vaak op cello uitgevoerd. Het is muziek die meteen een glimlach op je gezicht tovert.
Faurés Sicilienne roept meteen een bijna dromerige sfeer op. De muziek beweegt rustig heen en weer in dat typische wiegende ritme van een sicilienne, alsof je langzaam over het water glijdt. De melodie klinkt nooit zwaar, alles blijft soepel, elegant en typisch Frans. Oorspronkelijk schreef Fauré de orkestversie als toneelmuziek, maar dit deel ging een eigen leven leiden en werd favoriet onder zowel violisten als cellisten.
Benjamin Godard schreef zijn opera Jocelyn over een onderwerp dat destijds als immoreel werd beschouwd: de liefde tussen een priester en een jonge vrouw. Alleen de directeur van operahuis La Monnaie in Brussel durfde het aan om het stuk op te voeren. Met groot succes: Parijzenaars stroomden naar Brussel om Godards muziek te horen. Dit heerlijke wiegelied is het enige deel dat de tand des tijds heeft doorstaan.
Tsjaikovski schreef zijn Valse sentimentale als laatste van een reeks van zes karakterstukken voor piano, bedoeld voor uitvoering in huiselijke kring. Het is inmiddels een van zijn populairste miniaturen. De muziek heeft die typische Tsjaikovski-mix van charme en weemoed: sierlijke walsritmes gecombineerd met een melodie die tegelijk warm en een tikje verdrietig klinkt. Een intiem moment vol nostalgie.
Van alle dieren uit de optocht die Het Carnaval der Dieren heet, is De zwaan het meest bekend. Het was ook het enige stuk waarvoor Saint-Saëns toestemming gaf om het uit te geven. De rest van de delen zag hij als muzikale grapjes die op een paar vrienden na niemand hoefde te horen. Beide instrumenten tonen zich hier van hun beste kant: terwijl de pianist het water uitbeeldt, transformeert de cello in de krachtige maar gracieuze vogel.
Reynaldo Hahns À Chloris is zo’n lied dat klinkt alsof het al eeuwen bestaat. Hahn schreef het in 1913, maar de muziek is bewust geïnspireerd op de stijl van de barok, bijna alsof Pergolesi even een Frans liefdesliedje componeerde. De tekst is een eenvoudige liefdesverklaring: de dichter zegt dat hij zonder Chloris niets nodig heeft, zelfs geen paradijs. De kracht van het stuk zit in de combinatie van elegantie, weemoed en pure melodische schoonheid.
Schuberts An die Musik is eigenlijk een liefdesverklaring aan de muziek zelf. Hij schreef het lied op een tekst van Franz von Schober, zijn goede vriend. In de tekst bedankt de dichter de muziek omdat die hem in moeilijke momenten troost biedt en even uit het dagelijks leven meeneemt naar ‘een betere wereld’. Voor veel mensen een heel herkenbare emotie en de universele kracht van muziek. Een mooie bonbon om mee te eindigen.
Ontvang onze nieuwsbrief, volg ons voor nieuwe inspiratie en maak jouw persoonlijke profiel aan om nog meer muziek te ontdekken die bij jou past. Met jouw profiel bewaar je favorieten, krijgt je persoonlijke luistertips en blijf je op de hoogte van nieuwe opnames van jouw favoriete musici. Je krijgt bovendien toegang tot het forum, waar je gedachten en ervaringen kunt delen met andere liefhebbers van klassieke muziek.
Volg ons
Top 10 | Langste klassieke muziekstukken
